Fernandino National High School, Science Building
TUNOG ng kaluskos ng mga dahon, sipol ng hangin at mga insekto ang maririnig sa loob ng paaralan. Balot na ng kadiliman ang paligid at iilang mga bombilya lamang ang nagbibigay ng kaunting liwanag sa bawat sulok ng lugar. Ilang oras na ring nakauwi lahat ng estudyante at wala ng ibang naroroon maliban kay Jane Anastasio at ang guro nila sa Earth Science na si Mr. Crisostomo.
Sa likod ng mga nagtatayugang gusali ng paaralan naroroon ang Science Building kung saan laging pumupunta si Jane tuwing hapon kapag bagsak siya sa mga pagsusulit o exam ng naturang asignatura.
Bagama’t may angking talino, hindi niya maikakailang mahina siya sa agham. Subalit sa likod ng kanyang pagiging mahina sa asignaturang ito, palaging matataas ang kanyang marka dahil ginagamit niya ang kanyang katawan upang akitin ang kanyang guro na may asawa na’t tatlong anak.
“Hindi ko rin maintindihan, Jane, kung bakit ayaw mong pag-aralan ang subject ko. Gusto mo ba talagang palaging mababang marka ang nakukuha mo?” tanong ni Mr. Crisostomo na humihithit ng sigarilyo habang nakatingin sa labas ng bintana.
Napangisi si Jane habang inaabot ang bra na nakapatong sa mga libro. “Bakit? Ayaw mo bang masarapan sa tuwing bagsak ako sa subject mo?”
“Bagsak ka rin sa Pre-calculus ni Mr. Sayson, ganito rin ba ang ginagawa mo?”
Nang masuot na ni Jane ang kanyang bra ay lumapit siya kay Mr. Crisostomo at hinalikan ito matapos ibuga nito ang naipong usok ng sigarilyo mula sa bibig. Bagama’t dalawampong taon ang agwat nila, hindi maikakaila ni Jane na may angking kakisigan pa rin ang guro.
“Hanggang subo lang ako sa kanya. Hindi ko siya pinatikim ng sarap dahil gusto kong ikaw lang ang gagawa sa akin no’n,” bulong niya at mahinahong dinilaan ang tenga ng guro. “At saka mas malaki rin sa ‘yo kaya hindi ako lugi.”
Napatawa ng bahagya ang guro at gumanti naman ito ng halik habang hinimas ang naglalakihang dibdib ni Jane.
“Kapag ba naman laging ganito, sigurado akong matataas ang marka mo sa akin. Sawa na ako sa asawa kong maluwag na.”
“Kaya hindi na ako magpapagod sa pag-aaral sa subject mo para naman makatikim ka ng masikip,” wika ni Jane. Inayos niya ang kanyang buhok at hinawakan ang bayag ng guro at pagkatapos ay naglakad papunta sa sofa. “O siya, kailangan ko ng umuwi.”Kinuha niya ang kanyang bag na nasa maliit na sofa kung saan naroroon din ang mga saplot pang-ibaba ng guro.
“Ingat,” tanging sambit ng guro.
Nang makalabas na siya ay agad niyang tinungo ang banyo kung saan naroroon ang naglalakihang salamin na nasa unang palapag ng I.T. Building. Patay-sindi ang ilaw sa hallway na kanyang dinadaanan dahil na rin sa kalumaan ng mga ito. Kahit pa sanay na siyang maglakad sa parteng iyon ng gusali, hindi pa rin niya maiwasang makaramdam ng takot dahil na rin sa sobrang tahimik ng lugar.
Ilang hakbang na lang sana at makakapasok na siya sa banyo pero natigilan siya ng makarinig siya ng bulong ng isang babae na animo’y nasa kanyang likuran lang.
“Wala ka ng kawala.”
Agad siyang napalingon subalit walang katao-tao sa paligid. Tinatagan niya ang sarili at sinubukang tingnan ang madilim na silid na nasa tabi lang ng banyong kanya sanang papasukan.
“Sino ‘yan?” tanong niya. Umalingawngaw ang kanyang boses na siyang gumambala sa mga ibong nagpapahinga sa espasyo ng mga konkretong kisame. “May tao ba riyan? Hindi ako natatakot sa ‘yo! Lumabas ka!”
“Nakikita kita.”
Nilingon niya ang banyo kung saan nanggagaling ang boses at tumakbo papasok sa pag-aakalang makikita niya ang pinagmulan ng bulong. Subalit tanging repleksiyon niya lang ang kanyang nakita sa loob. Natigilan siya sa harap ng malaking salamin at nagsitayuan ang kanyang mga balahibo nang yakapin siya ng malamig na simoy ng hangin. Biglang nagsara ang pinto at nagpatay-sindi ang maliit na bombilya sa loob ng banyo.
Nang tingnan niya ang kanyang repleksiyon sa salamin ay napansin niyang bahagyang bumukas ang pinto ng cubicle na nasa kanyang likuran at sumilip ang mga aninong may nanlilisik na mga mata. Nilingon niya ito subalit agad itong nagsara kaya mabilisan niyang ibinaling ang tingin pabalik sa salamin kung saan naroroon na ang repleksiyon ng babaeng sunog ang mukha at nakadilat lamang ang mga mata habang abot tenga ang ngiti.
Napasigaw siya sa takot at napaatras dahilan ng kanyang pagkatumba at nabagok ang kanyang ulo sa sementong pader. Kitang-kita niya kung paano gumapang ang nilalang mula sa salamin papunta sa kanyang harapan. Halos mabiyak ang kanyang ulo dahil sa malakas na pagkabagok at dahil sa mga matutulis na tunog na kanyang naririnig sa paligid.
“Huwag! Huwag!” pagmamakaawa niya.
Naglandas ang kamay ng nilalang mula sa kanyang dibdib patungo sa kanyang ulo. Ang matutulis nitong kuko ay bumaon sa kanyang anit. Mas lalo siyang napasigaw nang naramdaman niya ang matinding sakit na dulot ng pagkapunit ng kanyang anit hanggang sa nakikita na ang kanyang bungo. Ilang sandali pa ay naliligo na siya sa sariling dugo.
Hinila siya ng nilalang papalapit sa maliit na bintana na may bakal na brace. Dahil sa matinding sakit na kanyang naramdaman ay hindi na niya napansin nakabitin na siya patiwarik dahilan para mas lalong lumakas ang pag-agos ng dugo mula sa kanyang ulo patungo sa puting sahig ng banyo.
Nagpatuloy siya sa pagsigaw at nagbabakasakaling may makarinig sa kanya. Subalit, makalipas lang ilang segundo binawian siya agad ng buhay dahil binalian siya ng leeg ng naturang nilalang na nakangiti sa kanyang harapan.
“Nandito na siya.”
—
“SA bahay muna ako nina Kuya Nestor at Ramon pansamantalang titira. Hindi pa kasi nahahanap si Tatay at hindi pa rin namin ma-contact ang mga kamag-anak namin sa Mindanao.”
Habang nakaupo lang sa hospital bed, sinusundan ni Beatrice ng tingin ang bawat galaw ni Jared habang ito’y abala sa pagliligpit ng kanyang mga gamit. Tatlong araw na ang nakalipas at puwede na siyang makalabas ng ospital.
Nang mailigpit na lahat ng kanilang mga gamit, naghihintay na lamang sila kay Ramon upang matulungan sila sa pagdadala ng mga iyon.
Umupo si Jared sa tabi niya at iniabot ang isang kahon na nakabalot sa pulang wrapper na may nakasulat na “Happy Birthday.” Bago niya ito tinanggap, tiningan niya muna ang kaibigan sa mukha at naaaninag niya ang kakaibang saya sa mga mata nito.
“A-ano ‘to, Jared?”
“Pasensiya na nahuli,” wika ni Jared na ngayo’y tumagilid ng upo upang humarap sa kanya. “Regalo ko ‘yan sa ‘yo para sana sa birthday mo, pero hindi ko nabigay dahil nga may nangyari.”
“Jared, hindi mo naman kailangang gumastos para sa akin. Ang laki na ng naitulong mo sa akin tapos gumagastos ka pa para sa mga bagay na hindi naman importante.”
“Alam kong kailangan mo ‘yan, Biyang. Nakita ko ang cellphone mo na lumang-luma na. At saka paano kung nasira ‘yon, paano ka namin mako-kontak?”
“Gumagana pa naman ‘yon, eh. At ‘di ba mahal ito?”
“Alam mo, huwag mo na lang alalahanin kung magkano ‘yan. Gusto kong tumulong sa ‘yo sa abot ng aking makakaya,” sagot ni Jared at hinawakan ang kamay ni Beatrice. “Kaya hangga’t nandito ako sa tabi mo – kami ni Ramon – walang mangyayari sa ‘yong masama.”
Bago pa man makasagot si Beatrice ay dinig nila ang mga yapak ng pagtakbo ni Ramon papunta sa silid hanggang sa bumukas ang pinto at bumungad sa kanila ang kaibigan ni hinihingal.
“Biyang, kailangan mo itong makita.”
“B-bakit ka hinihingal, Ramon? Anong nangyayari?” naguguluhang tanong ni Beatrice.
“May problema ba, par?” Tatayo sana si Jared upang lapitan si Ramon pero mabilis itong lumapit sa kanila at ibinigay ang cellphone nitong may naka-play na video.
“Kagabi lang daw ‘yan nangyari sabi ni Kuya Nestor,” wika ni Ramon nang makuha na ni Beatrice ang cellphone.
“Suspendido ang klase sa Fernandino National High School matapos matagpuan ang bangkay ng isang estudyante na nakabitin patiwarik sa loob ng banyo ng IT building nitong umaga. Binalatan ang ulo ng biktima, wasak ang pribadong parte ng katawan, at nakatali ang mga paa sa bakal na brace ng bintana. Kinilala ang biktima na si Jane Anastasio dahil sa suot nitong ID. Palaisipan pa rin sa mga pulis kung sino ang suspek dahil walang palatandaan na may ibang tao sa loob ng banyo maliban sa mapuputik na bakas ng paa na nasa kisame at ang nakasulat na numero “2” sa salamin gamit ang dugo ng biktima. Patuloy sa pag-iimbistiga ang kapulisan…”
Matapos marinig ni Beatrice ang balita ay nabitawan niya ang cellphone ni Ramon. Nanginginig ang kanyang mga kamay at hindi mapakali dahil sa nakita niyang kinahinatnan ni Jane.
“Hindi kaya iisa lang ang pumatay kina Noel at Jane?” wika ni Ramon nang mapulot na niya ang cellphone mula sa sahig.
“Bakit mo naman naisip ‘yan, par?” naguguluhang tanong ni Jared. “At bakit naman sila pinapatay?”
“Hindi ko alam, pero parehong may putik sa pinangyarihan ng pagpatay. Sabi ni Kuya Nestor, posible raw na iisang suspek lang ang pumatay kina Noel at Jane, pero ang hindi nila maintindihan ay kung bakit parang hindi ordinaryong pagpatay ang nangyayari. Lahat ng ebidensiyang nakuha nila mula sa kaso ni Noel at kay Jane ay nagpapahiwatig ng paraan ng pagpatay na hindi kayang gawin ng isang tao.”
“A-anong ibig mong sabihin, Ramon?” tanong ni Beatrice na ngayo’y mas naguguluhan sa mga nangyayari.
“Sa kuwarto ni Noel kung saan siya natagpuang patay, nakita nina Kuya Nestor ang numero unong nakasulat sa baril na hawak ni Noel. May mga bakas ng putik din sa kisame ng kuwarto niya. Tiningnan nila ang mga CCTV recordings sa Madrigal Residence at wala silang nakitang palatandaan ng suspect maliban sa sabay-sabay na pagbukas ng mga pinto at bintana sa iba’t ibang parte ng bahay gayung wala namang tao,” sagot ni Ramon. Umupo siya sa tabi ni Beatrice upang hindi na niya kailangang lakasan ang boses niya.
“H-hindi ko maintindihan, Ramon,” tanging sambit ni Beatrice.
“Dude, this sounds weird,” tugon ni Jared.
Dinig ni Beatrice ang malakas na buntong-hininga ni Ramon na punong-puno ng pangamba.
“Hindi kaya may kinalaman ang lahat ng ito sa mga kababalaghang nangyayari sa ‘yo?” seryosong tanong ni Ramon.
“Hindi ko alam. Hindi ko alam kung ano ang nangyayari,” mahinang tugon ni Beatrice.
Tumayo siya at naglakad papuntang banyo na para bang wala sa sarili. Nang makapasok na siya saloob ay isinara niya ang pinto at naupo na lang habang nakasandal sa pinto. Napasabunot siya sa kanyang ulo dahil sa sobrang kalituhan. Habang hindi niya napigilan ang pagtulo ng kanyang mga luha, nahagip ng kanyang paningin ang unti-unting pagkabuo ng numerong “2” na gawa sa dugo sa salamin. Tumayo siya at naaninag niya ang mukha ng ina na halos hindi na niya makilala dahil sa maputla nitong mukha at malalim na mga mata.
Discover more from Quattro Tagalog Online Stories
Subscribe to get the latest posts sent to your email.
One Response
Aww hanggang dito nalang update may kasunod pa ba to otor di man lang nalaman sino yung babaeng abnoy na yun at ano ganap niya sa buhay at sino yung mag ina na pinatay ng lalaki hayyy sadlife