Aniesha’s POV

 

MAAGA akong nagising nang malapatan ako ng sinag ng araw sa aking balat. Dahan-dahan kong binuksan ang aking mga mata at gulat na napabalikwas ng bangon nang bigla kong makita ang hubad na pang itaas na katawan ni Jaxson. Agad ko namang hinawakan ang comforter at itinakip ito sa buo kong katawan.

 

“B-bakit ka nakahubad ng pang-itaas?” Wika ko habng masamang tingin ang ipinupukol ko sa kaniya.

 

I heard him chuckled while opening the thick curtain of the window and faced me. “I won’t take advantage of your weaknesses. I know my limits,” seryosong aniya pagkatapos ay lumabas na sa kwarto habnag dala dala ang kanyang pang-itaas na damit.

 

Naialis ko lang ang pagkakahawak ko sa comforter nang makalabas si Jaxson sa kwarto. Naiinis ako sa sarili ko. Bakit ko nga ba naisip na pagsasamantalahan ako ni Jaxson?! Psh!

 

Natigil ako sa pag-iisip ng maraming bagay nang biglang tumunog ang cellphone ko. Agad ko namang binasa kung sino ang nag-text doon.

 

-Hi, Aniesha! This is Marvelous. I’ll see you after lunch at BGC’s famous steak restaurant.-

 

Agad naman akong nag-reply at nagsipilyo’t hilamos bago ako nagdesisyong tignan ang kambal sa kwartong kanilang tinutulugan.

 

“Good Morning, my babies. Wake up.” Malambing na wika ko habang hinahaplos ang kanilang mga pisngi.

 

As if on cue, Amari and Amaru groaned and slowly opened their eyes with a smile on their faces. “Morning, Mama.” Ani Amari.

 

“Where’s Papa?” Biglang tanong ni Amaru nang makatayo sila mula sa pagkakahiga.

 

“He’s probably waiting for both of you downstairs. Let’s brush your teeth first then we’ll follow him on the dining room.” Nakangiting wika ko pagkatapos ay sinamahan sila sa comfort room.

 

Nagsimula nang kumilos ang kambal habang ako naman ay naka-alalay lang sa kanilang dalawa t’wing nahihirapan sila sa pag-kuha ng mga ginagamit nila dahil mataas ang lababo’t lagayan ng mga gamit.

 

Pagkatapos nilang gawin ang mga dapat nilang gawin ay agad silang nagyaya pababa sa dining room. Agad naman naming naabutan doon si Jaxson na sumisimsim ng tsaa habang nagbabasa ng dyaryo.

 

“Papa!!” Sabay na sigaw ng kambal. Agad naman silang tinignan ni Jaxson at nakangiting niyakap niya ang kambal.

 

“Good Morning, babies!” Masiglang bati ni Jaxson.

 

Nanatili naman akong nakatayo sa gilid nila at nang mapansin ako ni Jaxson na hindi sumunod sa kambal na umupo ay agad itong nagsalita. “You’re not eating with us?” Taas kilay na tanong ni Jaxson.

 

Umiling ako at nagsalita, “G-gusto ko sanang sumabay pero m-may lakad pa kasi ako mamaya. At tsaka, busog pa kasi ako,” pilit na nakangiting saad ko.

 

Abala ang kambal sa pag-uusap nila nang biglang tumayo si Jaxson at lumapit sa akin, “Just come and join us. I’m sure you also don’t want to disappoint your children because of your selfishness,” seryosong aniya pagkatapos ay umupo at kinausap ang kambal.

 

Naiinis ako. Naiinis ako dahil sa sinabi niya. Hindi naman ako selfish. Sadyang may lakad lang talaga ako at busog pa kaya hindi ako makakasabay sa kanila s hapag-kainan. Wala naman sigurong masama sa sinabi ko.

 

Napilitan na lang akong umupo sa tabi ni Amari. Agad namang naghanda ang mga kasambahay nila ng pagkain namin sa lamesa. Habang naghahanda ang mga kasambahay ng pagkain namin ay biglang nagsalita si Amaru dahilan para bumaling sa kaniya ang atensyon ni Amari.

 

“Isn’t Mamita and Lolo eating with us?” Takang tanong ni Amaru.

 

“Mamita attended a meeting on the hospital that she’s working with together with your Lolo that’s why they’re not able to join us for breakfast.” Paliwanag ni Jaxson.

 

Tumango-tango naman ang kambal pagkatapos ay nagsimula na kaming kumain. Kaunti lang ang nilagay ko sa plato ko pagkatapos kong lagyan ng pagkain ang plato ng mga anak ko. Maliban sa busog pa ako ay kailangan ko ring bisitahin ang negosyo ko dahil matagal na rin magmula nang huli akong bumisita doon. Kahit naman mayroon akong kanang kamay ay kailangan ko pa ring bantayan ang flow ng negosyo ko.

 

“Why do you only eat a less amount of food, Mama? Don’t you want the taste of these mouthwatering foods?” Inosenteng tanong ni Amari.

 

Bumaling ang paningin sa akin ng kambal at ng kanilang Ama. Kita ko ang pag-ngisi ni Jaxson dahilan para irapan ko siya. Paniguradong tuwang tuwa ang mokong na ‘to dahil napansin ng anak ko ang kaunting pagkain ko.

 

“Ganito kasi ‘yan, Amari. Mama is still full because I ate too much last night.” Paliwanag ko sa kaniya.

 

I heard Jaxson flicked his tongue then grinned at me. Balak pa yata niya akong pagmukaing sinungaling sa harap ng mga anak ko!

 

“May problema ba, Mr. Montenegro?” Inis na singhal ko!

 

Kanina pa niya ako pinagmu-mukhnag tanga s harap ng mga anak namin, eh!

 

“We’re in the middle of eating our breakfast, Ms. Zarzuela. I’m sure you wouldn’t want to ruin this peaceful and wonderful breakfast, aren’t you?” Nakangising aniya.

 

Kinuyom ko ang aking kamao at kinagat na lang ang pang-ibabang labi ko. Ayoko nang makipagtalo sa kaniya dahil alam kong sa huli ay ako rin lang ang lalabas na masama.

 

Natapos ang umagahan namin na hindi ako masyadong nagsasalita. T’wing kinakausap o tinatanong lang ako ng kambal nasagot. Hindi na ako naki-epal pa na magsalita sa usapan nilang mag-a-ama.

 

Nagdesisyon silang maglaro na lang sa garden habang ako naman ay umakyat na sa itaas upang makapaghanda na sa pagbisita ko sa aking negosyo.

 

After visiting my small business I immediately went to the place that Marvelous texted me. Napaaga yata ang pagpunta ko dahil wala pa rin siya sa nasabing lugar. Nagdesisyon akong mag-order ng pagkain ko at inantay siya na makarating.

 

Ilang minuto ang inantay ko bago nakarating si Marvelous sa lamesa na inupuan ko. Wala pa ring nagbago sa kaniya. Katulad ng dati ay ang lakas pa rin ng dating niya. Hindi ko alam kung bakit ganito ang nararamdaman ko. Buong akala ko kapag nakita ko siya ay babalik muli ang nararamdaman ko para sa kaniya pero hindi, eh. Wala nang paru-paro na lumilipad sa tyan ko senyales na matagal ko na siyang nakalimutan.

 

“Hi! I’m sorry kung late ako. Kamusta ka?” Bungad niya sa ‘kin.

 

A moment of silence passed before I decided to speak. “Maayos naman ako. I-Ikaw? Kamusta ka?” Nakangiting tanong ko.

 

He smiled at him then spoke, “Trying to be better.” Aniya.

 

He took out something inside his envelope then lend it to me, “W-what’s this?” Takang tanong ko.

 

“Read it,” nakangiting sabi niya pero halata ko ang lungkot sa kaniyang mga mata.

 

Kilala ko si Marvelous. Alam ko kapag masaya siya o malungkot. Mga mata niya ang nagsasabi ng totoo t’wing nagsisinungaling siya.

 

I read all of the papers that he gave me and I couldn’t stop myself from crying after knowing that he’s sick. What’s worst is that he’s…. He’s dying.

 

“M-marvs,” malungkot na wika ko.

 

He looked at me with a teary eye and held my hands. “We may not see each other for a long time. But I just wanna tell you that you are the only one that I want to be with before I die. Will you be mine again even just for a short period of time, Aniesha? Will you let me experience how to be a father even though your kids aren’t mine? Will you let me experience how to have a complete family? W-will you give me a chance to be happy b-before I die?” Lumuluhang tanong niya.

 

Hindi ko mapigilang huwag umiyak dahil sa mga sinasabi niya. Mayroon pa namang paraan para gumaling siya, hindi ba? Kahit naman matagal na magmula nang huli kaming magkita ay may pagmamahal pa rin ako para sa kaniya bilang kaibigan.

 

“Huwag kang magsalita ng ganyan, Marvs. Gagaling ka. Magtiwala ka, Marvs. Gagaling ka,” paninigurado ko habang hinahaplos ang kanyang kamay n kasalukuyan kong hawak.

 

Pinunasan niya ang mga luha niya at muling nagsalita, “Will you let me, Aniesha?” Tanong niyang muli patungkol sa pakiusap niya kanina.

 

Walang alinlangan akong tumango at niyakap siya nang mahigpit. “Hindi ko man alam kung ano ang totoong nilalaman niyang puso mo pero sana huwag kang sumuko na lumaban, Marvs. Lalaban tayo!” I tried to cheer him up.

 

Bumitaw kami sa pagkakayakap pagkatapos ay nagdesisyong mag-usap ng mga personal na bagay. Pumayag siya ulit na magpa-chemo pero dapat ay kasama ako palagi. Agad naman akong pumayag at ilang oras pa ang lumipas bago kami nagdesisyong umuwi sa aming mga tahanan.

 

Nang makarating ako sa mansyon nila Jaxson ay agad akong niyakap ng aking mga anak. Agad naman akong nagpaalam sa kanila upang maligo na sa kwarto ni Jaxson dahil nandoon ang mga gamit ko.

 

Akmang kakatok na sana ako subalit saktong paglapat ng aking balat sa pinto ay siyang pagbukas nito dahilan para makita ko si Jaxson na kasalukuyang masama ang tingin sa akin.

 

“Where have you been?” Seryosong tanong niya.

 

“Wala ka na do’n,” inis na turan ko pagkatapos ay nilagpasan siya at kumuha ng mga damit ko bago pumasok sa comfort room.

 

I locked the door then took off all of my clothes before I sink my body on the bathtub.

 

Wala pang ilang minuto nang biglang naramdaman kong may pumasok sa CR. Saktong pagsilip ko ay nakita ko si Jaxson na hubo’t-hubad habang hawak-hawak ang susi!

 

Agad kong tinakip ang aking mga kamay sa aking dibdib subalit huli na dahil biglang nilublob ni Jaxson ang kanyang katawan sa bathtub kung saan ako lumubog at ipinikit ang kanyang mga mata.

 

“A-ano bang ginagawa mo dito?! Lumabas ka nga!!” Sigaw ko habang tinutulak siya paalis sa bathtub kung saan ako nakalublob.

 

“What the!! I’ll clean myself, woman! Stop pushing me!” Sigaw niya!

 

“Ayaw mo? Okay! Ako ang aalis!” Sigaw ko at akmang aalis na sana subalit bigla niya akong nahatak paupo sa kanyang binti!

 

Pinulupot niya ang kanyang mga kamay sa aking bewang pagkatapos ay pinatong ang kanyang baba sa aking balikat.

 

“Be mine,” aniya.

 

Hindi ko alam pero tila ba uminit ang paligid at wala akong ibang nagawa kun’di ang kagatin ang pang-ibaba kong labi at ipinikit ang aking mga mata dahilan para maramdaman ko ang pag-gala ng kanyang kamay sa iba’t-ibang parte ng aking katawan.

 

“I missed you,” aniyang muli.

 

He held me to my breasts then massage them carefully as if they were a fragile thing that needed to be taken care of.

 

“May I?” Tanong niya nang biglang lumapat ang kanyang kamay sa sensitibong parte ng aking katawan.

 

Maski ako ay hindi ko alam kung bakit napatango ako. He massage my cl*t upside down then carried me on the bed while my legs are encircled on his waist.

 

He kissed me on my lips down to my neck and finally to my breasts. He encircled his tongue on the tip of my breast while he is massaging the other one  carefully.

 

“Ohhhhh!!! Hmmm!” I moaned.

 

“You like it?” Mapang-akit na aniya.

 

“Y-yeah!” Wala sa ulirat na turan ko.

 

In just one snap, he thrust his one finger inside me that made me moan in pleasure!

 

“Ohhhh fvck!!! Yes please!” I shouted.

 

Ngayon na lang ulit ako nakaramdam ng ganito pagkatapos ng ilang taon. He thrust his finger inside me faster until I reached my climax.

 

Nanghihina na ako. Buong akala ko ay tapos na pero mas ikinagulat ko ang biglang pagpasok ng pagkalalaki niya sa aking loob.

 

“Ohhhh!!!!! Fvck!!!!! Jaxson!!!” I shouted in pleasure.

 

“Oh yeah!!” He moaned.

 

Minutes passed and we both reached our climax.

 

After reaching our climax, he kissed me on my lips and laid beside me then he hugged me tight as if he doesn’t want to let me go.

 

“Be mine,” aniyang muli habang ang kanyang kamay ay nilalaro ang aking daliri.

 

“Anong nakain mo?” Natatawang tanong ko.

 

“I just want you mine. Only mine.” Tila may ibig sabihin na aniya.

 

Hindi ko mapigilang huwag mapangiti dahil sa mga sinasabi niya. Aasa na ba akong muli gayong alam kong mahal niya pa rin ang kanyang asawa? Hahayaan ko ba siyang angkinin ako gayong alam kong s*x lang naman ang habol niya sa ‘kin?

 

“I’m no one’s property, Jaxson.” Tanging nasabi ko.

 

I felt his eyes looking at my face then touched it as if he’s memorizing every details of my face.

 

“What are you doing?” Takang tanong ko.

 

“I just wanna touch your face. You’re so perfect. Thank you for giving me Amari and Amaru, Aniesha. Thank you for deciding to let me experience how to be a father of two boys.” Aniya.

 

“Why are you acting as if this is the last time that we’ll see each other?” Iiling-iling na tanong ko.

 

“We don’t know how long our lives will last, Aniesha. I do believe that it is better to say our feelings before it’s too late.” Aniyang muli.

 

Hindi ko na kinaya pa at bigla na lang t

umulo ang mga luha ko. Bakit pakiramdam ko ay mawawala siya? Bakit pakiramdam ko ay iiwan niya kami ng mga anak niya?

 

“I love you,” aniya na siyang ikinagulat ko.

 

itutuloy…